Το Στεφάνι από το Οροπέδιο των Μουσών μοιάζει σαν την πλάτη ενός τεράστιου θρόνου και έτσι αυτή η όψη αναφέρεται και σαν "Θρόνος του Δία". Ταυτόχρονα είναι και η πιο δυσπρόσιτη και απαιτητική, αφού η προσέγγιση της εκτός από την ανάβαση ενός λουκιού που μοιάζει πολύ με του Μύτικα και έχει παρεμφερή δυσκολία, απαιτεί και εύκολο σκαρφάλωμα σε μια εκτεθειμένη όμως κόψη. Η δυσκολία του λουκιού είναι το καλοκαίρι IIου βαθμού, ενώ το χειμώνα III,1. Υπάρχει και μια δεύτερη ανάβαση παρόμοιας δυσκολίας, από τη Στριβάδα, το διάσελο που τη χωρίζει από το Στεφάνι και που προσεγγίζεται πολύ εύκολα από τα Ζωνάρια αλλά και από τα Μεγάλα Καζάνια (με εύκολο σκαρφάλωμα). Αυτή η διαδρομή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και σαν παραλλαγή, αφού συναντά το λούκι ψηλά.
Αυτοί είναι και οι μόνοι μη αναρριχητικοί δρόμοι, μιας και όλες οι άλλες πλευρές του Στεφανιού είναι κάθετες και σχηματίζουν την Ανατολική/Βορειοανατολική και Δυτική ορθοπλαγιά, ενώ έχει και μια βόρεια κόψη με πολύ χαρακτηριστικά μυτίκια. Συνολικά στις ορθοπλαγιές της είναι χαραγμένες 56 αναρριχητικές διαδρομές.
Η πρώτη ανάβαση της κορυφής έγινε στις 12/8/1921 από τους Marcel Kurz και Χρήστο Κάκκαλο (από τη Στριβάδα), ενώ η πρώτη χειμερινή έγινε 38 χρόνια μετά, στις 19/1/59, από τους Γιώργο Μιχαηλίδη, Στελίνα Σταυρίδου, Γιόσο Αποστολίδη και Καραμπέτ Αζουρμανιάν, από το ανατολικό λούκι.
